Luisa
01-02-09, 15:58
Memoria storica
L`Asemblea da la Magnólta an di regórc’
La Magnólta, an da stu casu, par chi ca-e miga d’Abriga, l’e ün di tre impianc’ sciistic che dal piŕ d’abriga pórta sü la montagna ca ghŕ stu nom, “Magnólta”. (i ötar du e al Palabiu e al Baradel)
Da quat tep gh’eri pü ucasüu da partecipŕ a l’asemblea ca s’e tignit a dicembar an da la so Sede. Perň ga seri quandu l’e partit qučla idea da afiancŕ al Palabiu, ch’a funziunaua giŕ, an piena regula, dal 1947.
L’era i agn 60-70? e al turismu al prumeteua be’. A qučl puntu, la funivia dal Palabiů l’era pü an gradu da sudisfŕ li esigenzi dal grand nümar da sciatör ca uigniua sü da la citŕ.
La Magnólta (montagna) la sa prestaua be’ par qučl scopu, ma gh’era da fa i cünc cun i priuac’, padrů di bósch. Zona qučla par da pü da quii d’ambriga, cuma as üsa di’ quandu s’antčnd quii da Madona, Liscidi e Lisced.
L’idea certu l’e uignida ai dirigent da la funziunant cabinuvia dal Palabiu. Infati li primi riunioni, (sčmpre da mč regórd), era an da l’albergu Bozzi. L’Attilio, (amň atif an cö an dal so impiant dal Palabiu), cun i sö soci e l’Ing. Negri che, cun al “Buarčsc’, l’era al proprietari da ina buna fčta da teré ch’ares interesat i impianc’ .
An póch tep, sčmpar a l’albergu Bozzi, li asemblei li s’angrusaua. Om da li cuntradi ch’i sa sentaua dauanti a an bicer da uě, che al Bozzi stčs, al faua fo d’an fiasch e ilň i discüteua.
Mi s’eri certu ina mosca bianca an mez a quii om. Teré da dach gh’an eri miga , ma l’invitu a la get l’era da partecipŕ a l’impresa dal paes cun li azüu e mi ho fac’ la me part, a’ se quasi i ma grignaua dré par la cifra minima ca meteci, ma par mi ‘npurtant ( ho sčmpar ‘nparat a fa al pas segond la gamba e fina che so riuada sčnsa fa schürmartei).
Li riunuu ae pasadi da l’Albergu Bozzi al palaz (ilora a’ Cumü) e dopu an da la sala dal Credito Valtellinese par cuntinuŕ, fin ai nos dě, an da la so Sede (a la partenza di impianc’.)
Par tat tep gh’e stac’ lotta par sal-uŕ l’idea prima, ca l’era quela da limitŕ i azionisti a la get d’abriga, ma al prezzi da l’impiant, ch’i mustraua bu da purtŕ sü get an grand quantitŕ, l’era pü dal preuist. (la get la da učsgas par purtala sü, pensaui tra da mia) Fatu sta che a ‘ncertu punto, a pas an po’ felpac’, li porti i-ŕ büt da učs uerti a tüc’, a’ ai azionisti fora-via, par forsa.
A stu puntu, dopu agn che a’ la “Magnolta” l’abi ciapat uita e altretantu pusitiv, ca la funzioni amň, sperando ca la continui, a’ se i dividendi e da lŕ a uigně.
Indubiamčnt al gh’e an interčs par al turismu an dal paes, ma al sares a’ be, regurdŕ da tat an tat, se nun ótar an pubblicitŕ, al sfórs ca l’a fac’ la get, an particolar da l’abriga, a da’ i teré par pőch e a’ qui ch’ŕ mčs al so piscian u grand capital, sigüramčnt, ‘npurtant par lór.
E da ültim pödi a’ di’ ca l’e miga uera ca l’e cambiat niént. A l’asemblea an sera an pôch an da sti dě, rispčt a quili di me tep, ma che sulief cunstatŕ che l’era an d’an clima nčt sčnsa al füm di me tristi regorc’!. L’e miga uera che nient l’e cambiat! E par fině a’ sta ciaciarada da memoria storica, al ué öia da di’:” ničnt füm e ilóra? sperom, cun al tep, al salti fo an pó d’arost a’ par i aziunisti.
Luisa Moraschinelli/ febr.2009 (pubblicato su “AlterNativa” N.7):ciao:
L`Asemblea da la Magnólta an di regórc’
La Magnólta, an da stu casu, par chi ca-e miga d’Abriga, l’e ün di tre impianc’ sciistic che dal piŕ d’abriga pórta sü la montagna ca ghŕ stu nom, “Magnólta”. (i ötar du e al Palabiu e al Baradel)
Da quat tep gh’eri pü ucasüu da partecipŕ a l’asemblea ca s’e tignit a dicembar an da la so Sede. Perň ga seri quandu l’e partit qučla idea da afiancŕ al Palabiu, ch’a funziunaua giŕ, an piena regula, dal 1947.
L’era i agn 60-70? e al turismu al prumeteua be’. A qučl puntu, la funivia dal Palabiů l’era pü an gradu da sudisfŕ li esigenzi dal grand nümar da sciatör ca uigniua sü da la citŕ.
La Magnólta (montagna) la sa prestaua be’ par qučl scopu, ma gh’era da fa i cünc cun i priuac’, padrů di bósch. Zona qučla par da pü da quii d’ambriga, cuma as üsa di’ quandu s’antčnd quii da Madona, Liscidi e Lisced.
L’idea certu l’e uignida ai dirigent da la funziunant cabinuvia dal Palabiu. Infati li primi riunioni, (sčmpre da mč regórd), era an da l’albergu Bozzi. L’Attilio, (amň atif an cö an dal so impiant dal Palabiu), cun i sö soci e l’Ing. Negri che, cun al “Buarčsc’, l’era al proprietari da ina buna fčta da teré ch’ares interesat i impianc’ .
An póch tep, sčmpar a l’albergu Bozzi, li asemblei li s’angrusaua. Om da li cuntradi ch’i sa sentaua dauanti a an bicer da uě, che al Bozzi stčs, al faua fo d’an fiasch e ilň i discüteua.
Mi s’eri certu ina mosca bianca an mez a quii om. Teré da dach gh’an eri miga , ma l’invitu a la get l’era da partecipŕ a l’impresa dal paes cun li azüu e mi ho fac’ la me part, a’ se quasi i ma grignaua dré par la cifra minima ca meteci, ma par mi ‘npurtant ( ho sčmpar ‘nparat a fa al pas segond la gamba e fina che so riuada sčnsa fa schürmartei).
Li riunuu ae pasadi da l’Albergu Bozzi al palaz (ilora a’ Cumü) e dopu an da la sala dal Credito Valtellinese par cuntinuŕ, fin ai nos dě, an da la so Sede (a la partenza di impianc’.)
Par tat tep gh’e stac’ lotta par sal-uŕ l’idea prima, ca l’era quela da limitŕ i azionisti a la get d’abriga, ma al prezzi da l’impiant, ch’i mustraua bu da purtŕ sü get an grand quantitŕ, l’era pü dal preuist. (la get la da učsgas par purtala sü, pensaui tra da mia) Fatu sta che a ‘ncertu punto, a pas an po’ felpac’, li porti i-ŕ büt da učs uerti a tüc’, a’ ai azionisti fora-via, par forsa.
A stu puntu, dopu agn che a’ la “Magnolta” l’abi ciapat uita e altretantu pusitiv, ca la funzioni amň, sperando ca la continui, a’ se i dividendi e da lŕ a uigně.
Indubiamčnt al gh’e an interčs par al turismu an dal paes, ma al sares a’ be, regurdŕ da tat an tat, se nun ótar an pubblicitŕ, al sfórs ca l’a fac’ la get, an particolar da l’abriga, a da’ i teré par pőch e a’ qui ch’ŕ mčs al so piscian u grand capital, sigüramčnt, ‘npurtant par lór.
E da ültim pödi a’ di’ ca l’e miga uera ca l’e cambiat niént. A l’asemblea an sera an pôch an da sti dě, rispčt a quili di me tep, ma che sulief cunstatŕ che l’era an d’an clima nčt sčnsa al füm di me tristi regorc’!. L’e miga uera che nient l’e cambiat! E par fině a’ sta ciaciarada da memoria storica, al ué öia da di’:” ničnt füm e ilóra? sperom, cun al tep, al salti fo an pó d’arost a’ par i aziunisti.
Luisa Moraschinelli/ febr.2009 (pubblicato su “AlterNativa” N.7):ciao: