Menu di navigazione

 
Dicèmbar (2) u Denedàl

Dicèmbar l’e al mes cun al Denedal
Tüt l’e querciat d’an bianch mantèl,
prac´, cap, bósch, funtani e ogni mürèl.
Dal dì, cun al sól, l’e an stralüsì da culór,
e da noc´ cun quèl ciel tèrs, steàt
ch’al par atóran, cun la nef, das la mà,
al crea ina atmosfera da grand spiritualità.

L’e la santa Lucia ca uia-là li fèsti,
ma sènsa grand budèsc´an dal so pasà;
la mèt quieda, quieda i dóni sül piat a la finèstra,
ma nigü i-sa’ da ´nghe ca la riua,
gne an ghe ca l’e dirèta a ´ndà.

Tüt l’e centrat sül Natal
ch’ i nos uèc´i ciama amó – Denedal –
Al cumencia cun la nuena an gesa,
facia da urazüu e grand cantà
par predispor i anum
a li grandi festività

La sera da la vigilia gh’e an grand da fa;
li mami da ´ndà dal Mirì a tó uargót
ca li piaca an dal scusal ultat sü;
i tzetasc´, ch’i i-à miga da uedé,
ae ´ndafarac´ an gir,
da mèt an dal piat, ina braca da fé a cercà,
par pudé l’asan, quando al pasa, sfamà.

A mèzzanoc´ gh’e la Mèsa,
e par fa pasà al tep a specià,
as-gira da ina stala a l’ótra,
par pudé pü tat cólt pusibi ´nmagazzinà.
Dal rèst l’e miga distrazüu, ma a bé uardà
as-cumencia a truas dauanti, dal Natal, la realtà.

Ma ina ólta an gesa, an quèla atmusfera da lüss e cantà
e a uedé al Bambì an da la cüna biót,
al ta par da uès an d’an ótar mónd;
da uedé e sintì i angiui a cantà,
da fat, an quèl mumènt, al frèc´dumèntagà.

Fo da la Mèsa, as cur an prèsa a cà.
Al Bambì l’e gnamó pasat,
ma, par solit, la mama, i gnoch da patati,
sóra al tau da la stüua, la fa truà;
l’e an mumènt preziós da güstà,
prima d’andà a lèc´,
an quili cambri frègi, a gelà.

A’ s’al par propi da uès an da ina sglascerae
e as-cerca, almenu ina ólta,
da edé al Ba,bì e l’asan a pasà,
sèmpar al riua prim al sogn,
e propi mai e pu mai,
gne l’ün, gne l’ótar i sa fa truä.
Sól a la dumà, ürüt scià li finestri,
sènsa tindini, ma dal gel ricamadi,
as-trua che al fé l’e stac´ maiat
e i só bei dónoi i brila an dal piat:
mandare, turù, spagnulèti,, fich e caramèli
e, par i pü granc´ ch’i uà a scóla,
ina scatola da pitür, pena, matita e góma.

Tra ina Mèsa e l’ótra, cumpres al Uèspul,
i tzetasc´ i gira tè e fò da li cà,
cun i ótar, i só dóni a cunfruntà.
Ma sènsa pericul da creà ´nvidia,
tignit cünt che l’ünich furnidór dal Bambì,
l’e stacia la butiga dal Mirì.

Al disnà dal Denedal,
al ual gna la pena numinal;
l’e quèl da li festi üsuali: pizzocar,
u grand ecezüu da l’an
an bucù da lès e risot, ma incert a quèl;
pü facil, ´nueci, patati e os da purscèl.

Par l’ültim da l’an,
al comincia quel-aria da fèsta,
sènsa grandi particolarità;
tüt-al –pü, ina püscena cun i amis.
Gh’e ´nueci da fa i cünc´ cun la cusciènsa:
cunfesàs e a bé ´ncumincià l’an, preparas.


di Luisa Moraschinelli

Ritorna alla pagina precedente
Abriga.it nasce come portale della cultura, delle tradizioni, delle bellezze paesaggistiche del territorio di Aprica.
Nelle pagine si potrà trovare tutto ciò che ha attinenza con la nostra storia, ma anche con l'attualità.
Pagina creata in: 0.003 sec
Tutto il materiale in questo sito è © 2004-2022 di Abriga.it C.F. 92022100140 Informativa legale

All rights reserved