i Sanc' e i mortc'

[Luisa]

Memoria storica
“Sanc’ e mortc’”

An nuémbar la tradizü e la Gesa stèsa,
la ma pórta a regurdà i Sanc’ e i Mortc’.
A di’ la uerità, i prim i pasa i-à sènsa grand budèsc’,
se miga par la mèsa granda,
cuma s’al füs get a nó fo da cà.
E a tórt, parché da sanc’ al ciel,
(e al sarà miga ina sorpresa)
an pö uègan tüc’, sa an pensa a li nosi mami e pai,
cun li fadighi da leuà sü ina famiglia,
cun li miseri risórsi dai tep,
e tirà fo al pà da la tera, cun tata fadiga laurada.
D’ótar discórs l’e par i Mortc’!
An quèsta ucasü, lór i gh’à tüc’ i unór,
cun fior e lümi’ da rènd i cimiteri,
par an per da sètimani,
cuma an gran bèl giardì.
An öl sperà che miga da menu,
da tüta la so get, al sia al pregà.
An spera sèmpar che i nos morc’,
i sia ‘ndac’ an ciel , segónd la nosa Fede,
ma an Patar an pü al fa miga mal gna a nó.
Al dì di mortc’ l’e a’ l’ucasüu
d’ancuntrà parènc’ e amis.
Chi ca pö, apena, apena , di “morc’” , la get,
Ia torna a unurà i só, al paes.
An pensier al uaghi a' a quèla get sepelida i-à.
An particolar an pensa a quii an emigrazüu.
Spirdüc’ an granc’ cimiteri, che sól cun l’indiriz
e caminà,.l’e pusibil truai.

An cerca da dumèntagà quèl ch’i diseua an tep:
“Al pègiu ch’as pö augürà a chi ca u-à i-à,
l’e da purtà a cà gna i os!!”

Luisa Moraschinelli/Aprica 2008 ( pubblicata su “l’AlterNativa”)