Segond recuperu di Zapei d'abriga?

[Luisa]

Secodo recupero di Zapei d’abriga?

I “Zapei d’abriga” e miga stac’ abandunac’
La 5° elementari da Uila le dré a ‘nteresas.

Ma che braui sti tzetasc’ (u ràis)
ch’i s’e regurdac’ da quèl storich sinter,
tat sfurtünat da uès par la segónda ólta disastràt.
I sa sé regurdac’ a’ ‘ndirizzac’ da i lór maestri,
(complici a’ qet da la Móta) ch’i ga regurdàt
che quèl teritori, l’e miga sól da quii d’Abriga,
ma a’ dal Cumü da Uila e part a’ da Tei.
Dimustrandu ina grand óia da da’ ina ma’ ,
a sblucà la situaziüu ca s’e creat dopu li ruini;
prima an da la Ualmana cun la discarica,
e dopu pü auanti, cun i laurà sü la Statale.
Si tzetasc’ (u rais), fac ina girada fin an ghe ca spö, acumpagnac’
i sa s’e preparac’ li soi bèli dumandi, a la scöla da Uila ,
e i-à ‘nvidat chi ca pudeua da’ testimonianza,
da cuma l’era quèla zona ai nos tep, quandu,
da quèla strada, an da la storia ciamada “Zapei d’abriga”
e da nó “Strada dal Sant” (da la santèla ai tem uenerada),
i uaua a Tresenda a pè; chi a ciapà al trenu,
chi a cumprà li midisini an farmacia,
e chi a laurà la so campagna a la Móta.
E an zona Sant, fin ai agn 40-50,
gh’er ina grand animazüu da nö d’abriga:
i tzetasc’, da la mè generazüu, i uaua par lègna, li fómni par patüsch,
e al sumartì a ramà sü castègni, chi ca gaua li sel-ui
e i ótar, a spigulà, ma sól dopu i Sanc’.
Tüt quèst par nö d’abriga, che tep gh’era amó a’ i cap, sóta e sóra la Umana, cultiuac’.
Tüt quèst sül nos teritori d’abriga fin a Pigulù
Quandu gh’era amó a’ i cap, sóta e sóra la Umana, cultiuac’
Al rest, an gió, al ga pensaua quii dai só Cumü.
Sarai lór, cun sta – ardita – scöla da Uila
a da’ ina mà a nó d’Abriga, sö cunfinanc?
Sènsa la pretesa da ripristinà la uita contadina d’an tep,
ma da uer la uiabilità almenu a scopu turistich.
Dal rèst el miga li neui generazüu a fa’ da anèl,
tra pasàt, prènt e quèl ca ga da uignì?
Braui tzetasc’ (u rais).

D’Abriga a la Móta m’à già fac’ ina inaugurazü;
la prossima, an öl sperà, la sarà quela da la Móta a l’Abriga,
Luisa Moraschinelli/nov.2010