"al nos dialèt" al Francesch al perd la curriera.....

[Luisa]

Al nos dialèt d’abriga

Francesch al perd la curiera da tirà, ma a scola, prima u dopu, al öl riuà

Chi ca dis che i tzetasc’ i uà mal-untera a scöla?

Francesch, an tzetasc’ d’Abriga, ina bèla dumà,

riuat a la partènsa da la curiera

ch’al la purtaua a scola a tirà,

l’era bèla e partida.

Che fa’? turnà a cà e mètas sóta li querti?

Mai pu!, al duer an prima linea!

Al ólsa i öc’ e al pensa che dopu tüt Tirà

l’e pu miga fo dal mónd! L’e apena, da Piangèmbru’ ilò da dré.

Li gambi ae buni, al fiat al manca miga,

e sènsa pensach dói ólti, cun al so soci da sventura,

sü a gambi leuadi par al sinter ,decis che a scöla i-à da ‘ndà.

Dal rest la curiera l’ha da fa al gir da la montagna

Lór i là scaualca e prima u dopu i riuarà.

Camina e camina, ma quando i riua sùl piangembru,

i sa rènd cunt che Tirà l’e miga ilò sóta,

ma an bèl pó in it rispèt a l’Abriga.

Ilóra sü uérs Triuign e pu gió par treuers. an direzü St. Roch.

E cuma as dis che:” a ‘ndà an gió ogni uaca trauaca” ,finalment i riua a l’Ada.

Ma a quèl puntu Tirà l’e amó luntà.

I sa perd miga d’anum. Già ch’i a fac’ trenta i fa a’ trentün.

L’impurtant, par lór, l’era da riuà.

Infati a scöla Francesch e al so soci ae riuac’.

Oddiui!! Miga propi a l’urari da la dumà,

ma a quel dal dopu misdì era ilò, puntuai.e fòrsi a’ sènsa disnà.

Miga tüc’ i garà creidüt a quèla impresa, ma nó sé.

Anzi , ina bèla medaia , la ga stares miga bé.??

Luisa Moraschinell/Aprica, aprile 2009 Publ. su AlterNativa