La nef l'e scià

[Luisa]

La nef l’e scia’!

Giri l’öc’ atóran,
dal balcù da la mè ca’ an quèl da Luganu
e uedi li scimi da bianch ‘ncapuciadi.
E gió, gió, al rest sèmpar pü gris,
ma da l’aria gh’è da cret,
che, cuma da stagiüu, l’e scià la nef.
Ralegras u preucapas?
Quii da la cità,
a part al bel da uedé i fioch,dal ciel ch’i uè giö,
cuma sü ina pista da bal,
la nef la porta a’ frèc’, gel e fastidi.
Par lór gh’è pöch da ralegras,
ma pensi a’ quii da la muntagna,
(e an particulr dal mè paes an Abriga),
ch’i sta cun i öc’ an sü, da stu tep,
a specià ca la uegni an prèsa.
Cunsiderada surgènt da bé;
sia par quii che cun la nef i laóra,
ma a’ par quii ca öl diuertis, a scià e slità.
An da stu casu, nu ghe che ralegras da stu bé!
Bèl da uedé ma amó mei pensà,
almenu par chi ca l’e fond da guadagn,
al benefizi da pudé laurà.
Luisa Moraschinelli/Nov.2010