Lüscili saluàt dal gel

[Luisa]

L’uscilì saluàt dal gel

Da luntà nu l’era che ina smagia negra,
sü ina distesa da fresca nef.
Al pudeua uès an üscili gelàt dal frèc’.
Ndacia apröf l’era propi an üscel ca ö cridüt mort gelàt.
Sól quatar pas an da la frèsca nef, l’aua fac’, Ilò da uedé.
Fó par futugrafal e ecu ca uedi li piümi a möuas.
Cur a to ina scatola da cartù, an giurnal e an strasc’da lana,
e dit an ca’ al cóolt. (an quèl d’abriga)
Póch atim e l’üscilì al salta fo da la scatola,
e via sü i ram d’an rachitich geranu!
An ,otar sfórz e sü sóra an armadi.
Ilò al resta par an bèl mumènt.
Cunteta mi, da uèch dac’ uita ,ma lü miga sudisfac’,
lal tacat a ulà d’an cantù a l’ötar.
Forsi al s’e regurdàt da uèch famiglia?
A quèl punto gh’ö dic’:
“che ta gh’e al cólt, - vitto e alloggio cumpres –
sa ta ö restà, resta, sa ta ölat la to libertà,
ecu la finestra uerta”
A ti decit”
Sènsa di gna tre, quatar, l’e partit an volo.
A mi però al me resta la sudisfazüu da uèch saluàt la uita;
a lü da ‘ndà par al so destì,
senza pü fas lüüingà da spasegià sü quel candid tapé.
Luisa Moraschinelli/Aprica-Poschiavo
p.s Non vi basta? Di più non posso darvi!