[Luisa]

Se bosch e prac' da pürif i laga sgumènc’ che dì di cap da sulif?

Chi cuma nó ca gh’à an di regorc’ l’Abriga da l’era contadina,
al pö miga restà ‘ndiferent a uedè al degradu ch’an cunstata,
a’senza fa’ colpa a uargü, sü la sponda suliua.
E già ca m’à tirat an scena la püriua dal paes,
an pö miga pasach sora a quèla suliua.
Par nö ch’an ga l’à an da l’öc, ma miga da menu an dal cör,
am la regorda par du mutii particolar:
ün par la bellezza da i sö culor, che cultiuada,
l’era cuma an uiv quadar d’autor (e che Autor),
ca uariau ora par ora, di par di e a ogni cambi da stagiuu.
Al segond mutiu, quèla tera la uà regurdada,
par al da uif ca daua a la so get.
Mutiu ch’anteresa pü a nigü ai nos di,
Ma quata get l’à sfamat!!! Cun la so produzüu :
da patati,da fa an tati maneri, da segal par fa’ al pà,
al furmentù par fa pizzocar, pulènta e chisiöi,
la dumega da tustà e fa cafè e depilada,
buna a par minestra cun an os da purscèl.
E la storia la sares longa cun fasöi, raui, e d’otri uerdüri.
Mutif che an cö al pasa an seconda mà,
ma s’al uignis menu al laurà?
Certu an gh’à miga da lamentas par quèl che an cambiu an göt
Dal rest ormai l’e tardi a’ par recuperà.
I mürèc’ che da an an era cürac,
ormai i frana gio e la tera la ua al pia .
Da stu pas (vedi Aprica bassa) senza menà gram,
an cur al ri-s-c che la tera d’ina ölta la riui a li ca’,
Par furtüna la natura la ué amö an aiüt,
cun li pianti ca frena al teré.
La fa’ quèl che l’om l’e ormai pü an gradu da fa’.
A sti cundizüu, nun ga che da ulsà i öc’ e…. uarda, uarda:
li muntagni fa curona al paes ae sèmpar quili d’an tep.
Ca crea l’atmusfera da fat sintì, in ognu modu, a cà, al to paes.

Luisa Moraschinelli