[Luisa]

La Santa Lucia an da la nosa tradizüu d’abriga

Al nom Lucia (an dialèt lüzia a’ se pöch üsat)
s’al trua spès an da li nosi famigli,
ma par di al ueru l’e miga ina Santa da ca`.
póch i sa’ d’an ghe ca l’é.
Pür l’e famosa an da li nosi tradizüu d’an tep.
‘nfati l’e lé ca uia là a purtà i doni.
Miga an cuncurènza cun al Bambì
e gna cun la Befana,
pür quèla üsansa da mèt fo al piat a la finestra
la cumenciaua propi cun al trèdas da dicèmbar.
Miga ca la s’a strüsciaua a purtà doni,
tat ca la gaua gna bisogn da l’asinel dal Bambi,
e gna dal gerlu e cólsa da la befana,
ma la pasaua, da noc’, sènsa fa rumör,
la lagaua an dal piat qui du mandarì, quach caramèla,
du fich , ina braca da galèti e du biscutì,
e pu la uaua par la so strada,
u la sa piacaua a uedè, la pür granda gioia,
a la dumà, da quii tzetascì?
Al tüt sènsa pubblicità;
nigü i saua gne da ‘nghe ca la uignia,
al parchè la pasaua propi da nö,
e gne an ghe ca l’era dirèta a ‘ndà.

Tignit cünt da cuma al uà li robi an cö,
nunustant i parli da – povertà –
i doni da la Santa Lucia, dal Bambì e da la Befana,
i düsturba certu miga i sogn di nos tzetasc’,
ma i ralegra i nos an dal regörd da quii tep.
Luisa Moraschinelli (dedicata alla mia nipote Lucia)