La turbiera dal Piangembru
La torbiera da Piangembru da miga dumentegà
An sènt e an lèsc’ cun piasé da li inizitivi ch’i fa’
par la riserua dal piangèbru che, a se sü teritori fo d’Abriga,
la dac’ da laurà a tata get dal nos paes,
sènsa cüntà quèla da quii atóran, ma a’ fo da zona.
Par uègan an idea basta uardà la foto rara,
furnida da la –Palma – dal Dos, (amò uiama,
cuma so mi ca ho fac’ almenu diuersi stagiü e d’ötar dal mè tep.
Foto che par la so rarità ho ritignüt, par sal-uala,
da mèt an dal mè “Dizionario del dialetto d’Aprica”
(pag. 199 an edicola, e librerie)
Par uègan an idea da quata get li faua laurà li dói diti,
an da la fotu al sa trua sól ina metà di uperai;
quii da la – ditta Maiochi -.
Tac’ d’ótar, se miga da più, l’era quii da la - ditta Bassi –
Che preziosi quili büsti paga ch’am purtaua a cà ogni quindas dì!
quando par la giuentù nu gh’era d’ótar laurà.
Seradi li fruntieri, e amò da uigni, sia l’edilizia che al turismu da la cità.
Certu l’era an pà guadagnàt!
Tüti li dumà, a pè d’Abriga fin a Piangembru,
e cun li tüt ma’ e pé an da la palta, par ot óri sóta al sól,
ma a’quata alegria, speciamènt an da la pósa dal misdì!
E, s’al daua a piöf, cun al fis-chiu dal Capu (Bignotti da nó)
a rièparas an da la baraca an ghe che quii da Buglio,
i gh’aua sèmpar a purtada da ma’ la fisarmonica,
e auanti! chi ca era bù e i gh’aua óia, a balà.
An da la giurnada, s’al cesaua da pióf, cuna n ótar fid-chu dal capu,
fo da nöf a laurà e sa l’era scià sera, quii d’Abriga dirèc’ a ca’
e i ótar, furtünac chi ca g’haua la masù an di paragi e al rest,
ilò an da la baraca, an dal pià da sòra,
mèzza par i om, mezza par li fómni, i lugiaua.
Luisa Moraschinelli /agosto2010
(testimonianza diretta per ricordare e non far dimenticare)
|