[Luisa]

La féra da Pentecosti di mé tép

Premès ca la data l’e sèmpar quèla,
da la settimana dopo l’Ascensüu;
e che al post l’e sèmpar a Tirà,
l’e la coreografia ca cambiaua.
Da nö an Abriga al muimènt al cumenciaua
par tüta la settimana prima e quèla dopu.
Li caruani di scingagn, dirèc’ a la fera,
li sa fermaua da nö e al paes al s’animaua.
I scingagn ch’i giraua par li stradi e par li ca’;
li mami ca li s’alarmaua par la diceria ch’i purtaua i-à i tzetasc’,
quandu a lóor stès i gh’an aua scià a da uènd….
Sül stradù l’era miga li machini a ‘ntasà,
ma li uachi ch’i purtaua a la fera la nosa get,
grand ucasüu da uend e da cumprà.
D’otar grand muimènt, quèl da i curtanasch ch’i transitaua,
cun grand invidia da nö, ch’an uaua a pè,
quandu l’ór i uiagiaua, pü u menu comuc’ sül so biroc’.
Al di da la fera l’era a l’ucasüu, quasi ünica, a’ par li matèli,
d’andà cun al murós a uedé li nuità e fa an giret sü la giostra,
e turnà, a la sera, a cà, an compagnia e an grand alegria a cantà.
Stèsa storia la settimana dre a la fera:
al transit da li caruani di scingagn ch’i faua sosta an Abriga;
li uachi sül stradu ca li turnaua an da la so uègia u nóua stala,
e ch’i ca gaua büt la furtüna da uèch an güdaz u an murós,
ch’i ha mès la ma’ al purtafói par an regal,
i la sfugiaua an da li ucasüu da l’anada.
E se a la fera ià truat al tep d’andà da dit a la – Madona –
a riuif, an da liturgia, al significatu da la festa par regurdà:
- la discesa dello Spirito Santo sugli Apostoli –
al mei, a’ da la fera, l’era guadagnat.

Luisa Moraschinelli/ Pentecoste 2010