[Luisa]

An pensier a i nos morc’
cuma ogni an, da stu tep
ina giurnada, al du da nuèmbar,
am la dedica ai nos morc’.
Ina tradizuu cha tüc i rispeta,
e miga sól par quèl maz da fior a la tómba,
e quèl Patar e de profundis an pü,
ma cun al sforz da uès pü apröf a lóor.
L’e a’ l'ucasüu d’an apuntamènt al cimiteri
par li famigli; quili an paese e quili fo,
quasi an d’an sfóorz cumü da strengia atóran
ai nos genitor, fradei, fiöi e get da cà
che da sta uita ae pasac’ a l’ötra, ch’am spera, miöra,
a’ se al dipènd miga da nö, gne da lör,
sta dulurosa, an ogni casu, separazüu.
Luisa