![]() |
memoria storica, al dialèt-carta d'identità
Memoria storica
Al dialèt - carta d’identità Da la fi da la segónda guèra, an di nos paes, senza obbligh, an da li famigli, i s’e mès, a discor cun i tzetasc’, an italià. Quèl che prima as üsaua sól cun la maèstra, a scóla, cun al preuat, li suori e i scióri, tüt an bot, al parlà l’italià, l’e stac’ general. Nigüni scöli par mantigni al dialèt, a’ se da sti tep, tat l’è aprezzat e ualurizzàt. E, a’ se an ca’, par da piü, as parla l’italià, tüc’ quii dal paes, a’ si fa miga parè, al so dialèt, i la sa’. Al par ch’al nasi cun lór; ch’il-l’a respiri cun l’aria, e l’e quèl incunfundibil da cà, tat, ch’an pö paragunal a ina carta, persunal, d’identità. Infati se ün al riflèt apena, apena, al sa rènd cünt che, da la parlada, pronuncia cumpresa, l’e an gradu da identificà se quèla persona, l’e da uila, da grós, da l’abriga, da córtan u da Tirà. Inütil al sares ulé eliminà al dialèt. Al gh’é e al rèsta, cuma al bósch, che sènsa cultiual al crès riguglios, e, al ual la pena mantignil, se, cuma sintit dì: “L’italiano è la lingua delle cose; il dialètto quella del cuore”. Luisa Moraschinelli Pubblicata sul primo N. di ” Alter Nativa”:ciao: |
| Tutti gli orari sono GMT +2. Adesso sono le 08:00. |
Powered by vBulletin® versione 3.8.8
Copyright ©2000 - 2026, Jelsoft Enterprises Ltd.
Tutto il materiale presente in questo sito è © di abriga.it All rights reserved